woensdag 2 februari 2011


Dit is een van mijn favoriete gedichten over de nieuwe maan.
Door David Whyte (een Australische dichter)


I want to write about faith,
about the way the moon rises
over cold snow, night after night,

faithful even as it fades from fullness,
slowly becoming that last curving and impossible
sliver of light before the final darkness.

But I have no faith myself
I refuse it even the smallest entry.

Let this then, my small poem,
like a new moon, slender and barely open,
be the first prayer that opens me to faith.

(Donderdag 3 februari is het nieuwe maan...)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten